கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்தின் பலவீனங்களும் சட்டப்பூர்வ இடைவெளிகளும்

இந்திய ஜனநாயகத்தில் ‘கட்சித் தாவல்’ எனும் அரசியல் நோயைக் கட்டுப்படுத்த 1985-ஆம் ஆண்டு 52-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின் மூலம் பத்தாவது அட்டவணை கொண்டுவரப்பட்டது. அரசியல் நிலையற்ற தன்மையை ஒழிப்பதே இதன் முக்கிய நோக்கமாகும்.

இருப்பினும், தற்கால அரசியலில் மக்கள் பிரதிநிதிகள் சட்டத்தில் உள்ள நுட்பமான இடைவெளிகளைப் பயன்படுத்தி, தங்களின் பதவிகளை ராஜினாமா செய்துவிட்டு, ஆளும் கட்சி அல்லது மாற்றுக்கட்சியில் இணைந்து மீண்டும் போட்டியிடும் ஒரு புதிய வியூகத்தைக் கையாண்டு வருகிறார்கள். இது கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்தின் அடிப்படை நோக்கத்தையே கேள்விக் குறியாக்கியுள்ளது.

ராஜினாமா – கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்தின் பெரிய ‘தப்பிக்கும் வழி’

பத்தாவது அட்டவணையின்படி, ஒரு மக்கள் பிரதிநிதி தனது தாய் கட்சியிலிருந்து விலகினாலோ அல்லது கட்சியின் கொறடா உத்தரவை மீறி வாக்களித்தாலோ அவர் தகுதிநீக்கம் செய்யப்படுவார்.

ஆனால், இதிலிருந்து தப்பிக்கப் பிரதிநிதிகள் பயன்படுத்தும் சட்டப்பூர்வ வழிமுறைகள் வருமாறு:

ஒரு எம்.எல்.ஏ. நேரடியாகக் கட்சி மாறினால் தகுதிநீக்கம் செய்யப்பட்டு, குறிப்பிட்ட காலம் வரை அரசுப் பதவிகளையோ அல்லது அமைச்சரவையிலோ இடம்பெற முடியாது. ஆனால், அரசியலமைப்புச் சட்டப் பிரிவு 190(3)(பி)-ன் கீழ் தனது எம்.எல்.ஏ. பதவியை சபாநாயகரிடம் ராஜினாமா செய்துவிட்டால், அவர் மீது பத்தாவது அட்டவணையின் கீழ் தகுதிநீக்க நடவடிக்கை எடுக்க முடியாது.

ராஜினாமா செய்தவுடன் அந்தத் தொகுதி காலியானதாக அறிவிக்கப்படும். அதைத் தொடர்ந்து நடைபெறும் இடைத்தேர்தலில், தான் புதிதாக சேர்ந்த கட்சியின் சின்னத்தில் அதே நபர் மீண்டும் போட்டியிடுகிறார்.

சபாநாயகர் ஒரு உறுப்பினரின் ராஜினாமாவை ஏற்பதா அல்லது அவர் மீதான தகுதிநீக்க மனுவை விசாரிப்பதா என்பதில் அரசியலமைப்புச் சட்டம் தெளிவான காலக்கெடு எதையும் நிர்ணயிக்கவில்லை. சபாநாயகர் ஆளுங்கட்சியைச் சேர்ந்தவர் என்பதால், தன் கட்சிக்குச் சாதகமாக முடிவுகளைத் தாமதப்படுத்துவது அல்லது வேகப்படுத்துவது போன்ற நடைமுறைகள் தொடர்கின்றன.

மாற்றுக்கட்சித் தாவல் சட்டத்தின் முக்கிய பலவீனங்கள்

மொத்தமாக மாறினால் சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் : 91-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின்படி, ஒரு சட்டமன்றக் கட்சியின் 2/3 பங்கு உறுப்பினர்கள் பிரிந்து சென்று மற்றொரு கட்சியுடன் இணைந்தால் அது ‘இணைப்பு’ எனக் கருதப்பட்டு, தகுதிநீக்கத்திலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்படுகிறது. இது தனிநபர் கட்சித் தாவலைத் தடுத்து, குழுவாகக் கட்சித் தாவ ஊக்குவிப்பதாக உள்ளது.

வாக்காளர்களின் இறையாண்மை மீதான தாக்குதல்: 5 ஆண்டுகளுக்கு மக்கள் அளித்த தீர்ப்பை, வெறும் 5 நாட்களில் ஒரு பிரதிநிதி தனது சுயநலத்திற்காகத் தூக்கி எறிய முடிகிறது. செயற்கையான இடைத்தேர்தல்கள் உருவாக்கப்பட்டு, பொதுமக்களின் வரிப்பணம் வீணடிக்கப்படுகிறது.

பத்தாவது அட்டவணையின் கீழ் இறுதி முடிவு எடுக்கும் அதிகாரம் சபாநாயகருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. இது நீதித்துறை ஆய்வுக்கு உட்பட்டது என்றாலும், சபாநாயகர் முடிவெடுக்கும் வரை நீதிமன்றங்கள் பொதுவாக தலையிடுவதில்லை.

கர்நாடக எம்.எல்.ஏக்கள் வழக்கு 2019: கர்நாடகாவில் எம்.எல்.ஏக்கள் ராஜினாமா செய்துவிட்டு ஆட்சி மாற்றத்திற்கு வழிவகுத்த வழக்கில், “சபாநாயகர் ஒரு உறுப்பினரைத் தகுதிநீக்கம் செய்ய முடியும்; ஆனால், அவர் மீண்டும் தேர்தலில் போட்டியிடுவதைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது” என உச்ச நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. இது சட்டத்தில் உள்ள இடைவெளியை மேலும் வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டியது.

சமீபத்திய பல வழக்குகளில் உயர் நீதிமன்றங்களும் உச்ச நீதிமன்றமும், “பதவியை ராஜினாமா செய்துவிட்டு உடனடியாக வேறு சின்னத்தில் போட்டியிடுவது ஜனநாயகத்தைக் கேலிக்கூத்தாக்கும் செயல்” என வாய்மொழி விமர்சனங்களை முன்வைத்தாலும், சட்டப்பூர்வமான தடையோ திருத்தமோ நாடாளுமன்றத்தால் மட்டுமே இயற்றப்பட முடியும் என்பதால் எல்லைக்குட்பட்டே செயல்பட முடிகிறது.

மாற்றுக்கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்தை மேலும் வலுப்படுத்தவும், ராஜினாமா தந்திரங்களைத் தடுக்கவும் சட்ட ஆணையம் மற்றும் முன்னாள் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையாளர்கள் சில முக்கியப் பரிந்துரைகளை முன்வைத்துள்ளனர்:

• தடைக்காலம்: ஐந்தாண்டு காலத்திற்குள் எந்தவொரு மக்கள் பிரதிநிதியும் தனது பதவியை ராஜினாமா செய்தால், அந்தச் சட்டமன்றத்தின் எஞ்சிய காலத்திற்கு அவர் மீண்டும் எந்தவொரு தேர்தலிலும் போட்டியிட முடியாதவாறு சட்டத் திருத்தம் செய்யப்பட வேண்டும்.
• இடைத்தேர்தல் செலவை வசூலித்தல்: அரசியல் லாபத்திற்காகச் செயற்கையாக இடைத்தேர்தலை உருவாக்கும் நபர்களிடமிருந்தோ அல்லது அவர்களைச் சேர்க்கும் கட்சியிடமிருந்தோ தேர்தல் செலவை வசூலிக்கும் நடைமுறையைக் கொண்டு வரலாம்.
• சுதந்திரமான தீர்ப்பாயம்: தகுதிநீக்க வழக்குகளை சபாநாயகருக்குப் பதிலாக, ஓய்வுபெற்ற நீதிபதிகளைக் கொண்ட சுதந்திரமான தீர்ப்பாயம் அல்லது தேர்தல் ஆணையத்தின் பரிந்துரையின் பேரில் ஆளுநர்/குடியரசுத் தலைவர் முடிவெடுக்கும் முறைக்கு மாற்ற வேண்டும் (கேஷம் மேகசந்திரா வழக்கு 2020-ல் உச்ச நீதிமன்றம் பரிந்துரைத்தது போல).

மக்களாட்சியில் வாக்காளர்களின் நம்பிக்கையே முதன்மையானது. தேர்தல் அரசியலில் சட்டப்பூர்வ இடைவெளிகளைப் பயன்படுத்தி தார்மீக விழுமியங்களை மீறுவது நீண்டகால நோக்கில் ஜனநாயகத்தின் மீதான மக்களின் நம்பிக்கையைக் குலைத்துவிடும்.

எனவே, இந்திய நாடாளுமன்றம் உடனடியாக முன்வந்து பத்தாவது அட்டவணையில் உள்ள இந்த ‘ராஜினாமா வழிமுறை’ இடைவெளியை அடைக்கும் வகையில் சட்டத் திருத்தங்களை மேற்கொள்வது அவசியமாகும்.