டி.என்.ஏ.வின் இரட்டைச் சுருள் அமைப்பை கண்டுபிடித்தவர்களில் ஒருவரும், மருத்துவத்திற்கான நோபல் பரிசு பெற்றவருமான ஜேம்ஸ் டி. வாட்சன் தனது 97-வது வயதில் காலமானார்.
நவீன உயிரியலை புரட்டிப் போட்ட ஒரு மாபெரும் கண்டுபிடிப்புக்கு காரணமாக இருந்த அவரது கண்டுபிடிப்பு, ஈடு இணையற்ற அறிவியல் சாதனைகள் மற்றும் தீராத சர்ச்சைகளின் கலவையாக உள்ளது.
1953ம் ஆண்டில், வாட்சன் தனது சக ஆராய்ச்சியாளரான ஃபிரான்சிஸ் கிரிக் மற்றும் மாரிஸ் வில்கின்ஸ் ஆகியோருடன் இணைந்து, உயிரினங்களின் மரபணுக் குறியீடான டி.என்.ஏ.வின் அத்தியாவசிய வடிவமான இரட்டைச் சுருள் அமைப்பை உலகுக்கு வெளிப்படுத்தினார்.
இரண்டு சுழலும் இழைகளைக் கொண்ட இந்த அமைப்பு, மரபணு தகவல்களை எவ்வாறு சேமிக்கிறது, கடத்துகிறது மற்றும் பிரதி செய்கிறது என்பதை விளக்கியது. இந்தக் கண்டுபிடிப்பு மரபியல், நோய்களைப் புரிந்துகொள்வது மற்றும் மருத்துவம் என அனைத்துத் துறைகளிலும் ஒரு புதிய சகாப்தத்தை உருவாக்கியது. இந்த மகத்தான பணிக்காக, மூவரும் 1962 ஆம் ஆண்டு நோபல் பரிசைப் பகிர்ந்து கொண்டனர்.
அவரது அறிவியல் வெற்றி உலகளவில் கொண்டாடப்பட்டாலும், வாட்சனின் பிற்கால வாழ்க்கையில் எழுந்த சர்ச்சைகள் அவரது நற்பெயருக்கு சிக்கலை உண்டாக்கியது. மனித இனங்களுக்கிடையேயான நுண்ணறிவு வேறுபாடுகள் மரபணு ரீதியாக வேரூன்றியவை என்று அவர் பலமுறை பொதுவெளியில் இனவெறி மற்றும் அறிவியல் ஆதாரமற்ற கருத்துக்களைத் தெரிவித்தார்.
இந்தக் கருத்துக்கள் அறிவியல் சமூகம் மற்றும் பொது மக்களிடமிருந்து கடும் கண்டனத்தைப் பெற்றன. இதன் விளைவாக, அவர் தனது நிர்வாகப் பொறுப்புகளில் இருந்து விலக நேர்ந்தது. மேலும், 2019ம் ஆண்டில் மீண்டும் அதே கருத்தை ஒரு ஆவணப் படத்தில் தெரிவித்தபோது, அவர் பணியாற்றிய கோல்ட் ஸ்பிரிங் ஹார்பர் ஆய்வகத்தின் அனைத்து கௌரவப் பட்டங்களும் திரும்பப் பெறப்பட்டது. அறிவியலை மாற்றியமைத்த ஒரு மேதை, அவரது சொந்த வார்த்தைகளாலேயே தான் உருவாக்கிய நிறுவனங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார்.
இந்த டி.என்.ஏ. அமைப்பைக் கண்டறிவதில் மிக முக்கியமான பங்கை ஆற்றிய விஞ்ஞானி ரோசாலிண்ட் ஃப்ராங்க்ளின் பற்றிய விவாதம் இன்னும் நீடித்து வருகிறது. அவரது துல்லியமான எக்ஸ்ரே படங்களே, குறிப்பாக ‘போட்டோ 51’, இந்தக் கண்டுபிடிப்புக்குத் தீர்க்கமான ஆதாரமாக அமைந்தன. இருப்பினும், அந்த ஆவணங்களை அவரது அனுமதியின்றி வாட்சனுக்குக் காட்டப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.
ஃப்ராங்க்ளின் 1958-ல் காலமானதால், நோபல் பரிசு அளிக்கும் விதிமுறைகளின்படி, அவரால் நோபல் பரிசைப் பெற முடியாமல் போனது. அறிவியலில் புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒரு நீதி என்று இன்றும் அவரது பங்களிப்பு பேசப்படுகிறது.
ஜேம்ஸ் வாட்சனின் மரணம், அறிவியல் வரலாற்றில் மிகச் சிறந்த கண்டுபிடிப்புகளில் ஒன்றின் அத்தியாயத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்துள்ளது. அவரது வாழ்க்கை, ஒருபுறம் உலகை மாற்றியமைத்த அறிவியல் மேதைமையையும், மறுபுறம் வெறுப்பு மற்றும் முன்முடிவுகளை வெளிப்படுத்திய தனிப்பட்ட தோல்வியையும் ஒரே நேரத்தில் தாங்கி நிற்கும் ஒரு சிக்கலான மரபை விட்டுச் செல்கிறது.
உலகையே மாற்றிய ஒருவரை, ஆனால் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முடியாத ஒருவரை நாம் எப்படி நினைவில் கொள்வது?
