உயிரினங்களின் உலகில், இனப்பெருக்கம் மற்றும் துணையைத் தேடுதல் என்பது வெறும் உயிரியல் செயல்பாடு மட்டுமல்ல, அது வீரமும் சவாலும் நிறைந்த ஒரு மகத்தான பயணமாகவும் அமைகிறது.
மனிதர்களைப் போலவே, காட்டு விலங்குகளும் காதலுக்காகவும், தங்களது சந்ததியைத் தொடர்வதற்காகவும் மாபெரும் முயற்சிகளை மேற்கொள்கின்றன.
இந்தியாவில் உள்ள புலி சரணாலயங்கள் மற்றும் வனப்பகுதிகள் பெரும்பாலும் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட தீவுகள் போல அமைந்துள்ளன. ஒவ்வொரு சரணாலயமும் ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான புலிகளுக்கு மட்டுமே இடமளிக்க முடியும். ஒரு வனப்பகுதியில் உள்ள புலிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும்போது, இளம் புலிகள், குறிப்பாக ஆண் புலிகள், புதிய வாழ்விடங்களையும் துணைகளையும் தேடி வெளியேற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.
மகாராஷ்டிராவில் இருந்து புறப்பட்ட ஒரு ஆண் புலி, அடர்ந்த காடுகளையும், நதிகளையும் கடந்து, தனக்கான துணையைத் தேடி தெலங்கானா மாநிலத்தை நோக்கி மேற்கொண்ட பயணம், புலிப் பாதுகாப்பு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் வழித்தடங்களின் இன்றியமையாமை குறித்து மீண்டும் அழுத்தம் திருத்தமாக எடுத்துரைக்கிறது.
மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில் உள்ள சந்திரபூர் மாவட்டத்தில் அமைந்திருக்கும் கண்ஹர்கான் வனவிலங்கு சரணாலயத்திலிருந்து தனது பிரமாண்டப் பயணத்தைத் தொடங்கிய புலி சுமார் 40 முதல் 50 கிலோமீட்டர் தூரத்தைக் கடந்து தெற்கு நோக்கி நகர்ந்தபோது வழியில் பல சவால்களைச் சந்தித்தது.
அடர்த்தியான தாவரங்கள், செங்குத்தான பாறைகள் மற்றும் மனித குடியிருப்புகளுக்கு அருகாமையில் உள்ள நிலப்பரப்புகளைக் கடப்பது என்பது, ஒரு மாமிச உண்ணிக்கு எளிதான காரியம் அல்ல.
சவால்களின் உச்சக்கட்டமாக, இந்தப் புலி பிராணஹிதா நதியைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. மகாராஷ்டிராவையும் தெலங்கானாவையும் பிரிக்கும் இந்த ஆறு, வறண்ட காலங்களில் கூட கணிசமான நீரோட்டத்தைக் கொண்டிருக்கும். இருப்பினும், அந்த புலி ஆற்றில் நீந்திக் கடந்து, இட்டிகல் பஹாத் வனப் பகுதிகளை ஊடுருவி, இறுதியில் தெலங்கானா மாநிலத்தின் எல்லைக்குள் அது கால் பதித்தது.
இந்தப் புலி இறுதியாக கோமாரம் பீம் ஆசிபாபாத் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள காகஸ்நகர் புலி வழித்தடப் பகுதிக்குள் நுழைந்தபோது, அதன் பயணம் ஒரு புதிய பரிமாணத்தை அடைந்தது.
இந்தப் புலி பயன்படுத்திய காகஸ்நகர் வழித்தடம், மகாராஷ்டிராவின் புகழ்பெற்ற தாடோபா-அந்தாரி புலி சரணாலயத்தை தெலங்கானாவில் உள்ள அடிலாபாத் பகுதியின் காடுகளுடன் இணைக்கிறது.
இந்த வழித்தடங்கள் இல்லாவிட்டால், புலிகள் ஒரே பகுதியில் மட்டுமே இனப்பெருக்கம் செய்ய நேரிடும். இதனால், இனக்கலப்பின் அபாயம் அதிகரித்து, அவற்றின் மரபணு ஆரோக்கியம் குன்றி, நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறையும். ஒரு தொலைதூரப் பகுதியிலிருந்து ஒரு புலி புதிய பகுதிக்கு இடம்பெயரும்போது, அது புதிய மரபணுக்களை அறிமுகப்படுத்தி, அந்தப் பகுதியில் புலிச் சமூகத்தின் உயிரியல் பன்முகத்தன்மையையும் ஆரோக்கியத்தையும் உறுதி செய்கிறது.
ஒரு புலி, அடர்ந்த காடுகளை விட்டு வெளியேறி, அதன் பயணத்தின் போது மனிதர்கள் வாழும் பகுதிகளுக்கு அருகில் வருவதென்பது தவிர்க்க முடியாதது. இது கடுமையான மனித-விலங்கு மோதல் அபாயத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
இந்த அபாயத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, வனத்துறை அதிகாரிகள் தங்கள் கடமையை மிகவும் கவனமாகச் செய்தனர். வனத்துறை அதிகாரிகளும் இயற்கை ஆர்வலர்களும் இந்தப் புலியின் நகர்வைக் கூர்ந்து கவனித்து வந்தனர். இது திட்டமிட்ட இடப்பெயர்வு; ஆரோக்கியமான இனப்பெருக்க வாய்ப்புகளை நாடிச் செல்லும் ஒரு கட்டாயப் பயணம் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.
வனத்துறையினர், புலிகளைக் கண்காணிக்கும் கேமராக்களை அமைத்தும், தரைப் ரோந்துப் படைகள் மூலமாகவும் இந்தப் புலியின் ஒவ்வொரு அசைவையும் பின்தொடர்ந்தனர். புலி நடமாட்டம் உள்ள பகுதியில் கிராம மக்கள் எச்சரிக்கப்பட்டனர். இதன் மூலம், அவர்கள் தங்கள் கால்நடைகளை பாதுகாப்பான இடங்களில் வைத்து, மோதலைத் தவிர்ப்பதற்கு உதவினர்.
புலிகள் ஒரு புதிய இடத்திற்கு வரும்போது, அங்கேயே தங்குவதா அல்லது பயணத்தைத் தொடர்வதா என்பதை அதன் வாழ்விடத்தின் தரம், உணவு மற்றும் நீரின் இருப்பு ஆகியவையே தீர்மானிக்கின்றன. வனத்துறையின் முயற்சிகள்தான், இந்தப் புலிகள் கட்டாயம் தங்குவதற்கு ஏற்ற சூழலை உந்துதலைக் கொடுக்கின்றன.
இந்தப் புலியின் பயணத்தைக் கண்முன்னே காண விரும்பும் வனவிலங்கு ஆர்வலர்கள், தெலங்கானாவில் உள்ள மஞ்சேரியல் அல்லது காகஸ்நகர் நகரை மையமாகக் கொண்டு பயணத்தைத் தொடங்கலாம். பொதுவாக, நவம்பர் முதல் பிப்ரவரி வரையிலான காலமே இத்தகைய இயற்கை நிகழ்வுகளைக் காண சிறந்த நேரமாகக் கருதப்படுகிறது.
இருப்பினும், இந்த அடர்ந்த காடுகளுக்குள் நுழைய, வனத்துறை அதிகாரிகளிடமிருந்து அனுமதி பெறுவது கட்டாயம். உள்ளூர் வழிகாட்டிகளின் துணையுடன், பொறுமையுடனும், சுற்றுச்சூழலுக்கு எவ்விதத் தீங்கும் விளைவிக்காமலும் இயற்கையை ரசிப்பதே சிறந்த பயண அனுபவமாகும்.
