இந்திய விண்வெளித் துறை சமீபகாலமாகப் உலகளவில் பெரும் கவனத்தைப் பெற்று வருகிறது. இந்தியத் தனியார் நிறுவனம் ஒன்று உருவாக்கிய ஏவுகணை, தனது முதல் முயற்சியிலேயே நிர்ணயிக்கப்பட்ட சுற்றுப்பாதையில் செயற்கைக்கோளை வெற்றி கரமாகச் செலுத்தி வரலாற்று சாதனை படைத்துள்ளது.
எலான் மாஸ்க்கின் ‘ஸ்பேஸ் எக்ஸ்’ நிறுவனத்தால் கூட தனது முதல் முயற்சியில் இதைச் சாதிக்க முடியவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
இந்த அபார வெற்றி, பொது மற்றும் தனியார் துறை கூட்டுறவுக்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிறுவனம் தன் உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை வழங்கியதுடன், தேவையான அனைத்து தொழில்நுட்ப வழிகாட்டல்களையும் வழங்கி இச்சாதனைக்கு வித்திட்டது.
இருப்பினும், அமெரிக்காவில் ‘நாசா’வைச் சாராமல் சுயாதீனமாகச் செயல்படும் தனியார் நிறுவனங்களைப் போல, இந்தியத் தனியார் துறையும் இஸ்ரோவின் உதவியின்றித் தனித்து இயங்க இன்னும் சிறிது காலம் எடுக்கும்.
விண்வெளித் துறையின் வளர்ச்சி மற்றும் ‘இன்-ஸ்பேஸ்’
2020-ஆம் ஆண்டில் இந்திய விண்வெளித் துறை தனியார் முதலீட்டிற்குத் திறந்துவிடப்பட்டது. அதற்கு முன்பு வரை, 1969-இல் தொடங்கப்பட்ட இஸ்ரோ மட்டுமே இத்துறை முழுவதையும் வழிநடத்தி வந்தது. 2020 சீர்திருத்தங்களுக்குப் பிறகு, இன்று இந்தியாவில் சுமார் 400 விண்வெளி சார்ந்த ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்கள் இயங்கி வருகின்றன.
தற்போதைய கணிப்பின்படி, இந்தியாவின் விண்வெளிப் பொருளாதார மதிப்பு 8.4 பில்லியன் டாலர்களாக உள்ளது. இது உலகளாவிய சந்தையில் சுமார் 2-3 சதவீத பங்காகும்.
அரசாங்கம் இத்துறையைத் தனியார்மயமாக்கியதற்கு முக்கியக் காரணங்கள்:
விண்வெளி நடவடிக்கைகளுக்கான கூடுதல் நிதி ஆதாரங்களைத் திரட்டுவது. வணிகரீதியிலான செயற்கைக்கோள் ஏவுதல்களைத் தனியார் துறை கவனித்துக் கொள்ளும் வேளையில், இஸ்ரோ தனது கவனத்தைச் சிறப்பு ஆராய்ச்சித் திட்டங்களில் மட்டுமே செலுத்துவது.
தனியார் துறையின் வரவால் எழும் நிர்வாகச் சவால்களைக் கையாள ‘இன்-ஸ்பேஸ்’ என்ற அமைப்பை அரசு உருவாக்கியுள்ளது.
இதன் முதன்மைப் பணிகள்:
சமமான வாய்ப்பு: பொதுத்துறை மற்றும் தனியார் துறைக்கு இடையே நியாயமான, சமமான போட்டிச் சூழலை உருவாக்குவது.
கட்டுப்பாட்டு அதிகாரம்: இந்தியா கையெழுத்திட்டுள்ள சர்வதேச விண்வெளி ஒப்பந்தங்களுக்கு உட்பட்டு தனியார் நிறுவனங்கள் செயல்படுவதை உறுதி செய்வது.
மனிதவளச் சவால்: திறமையாளர்களின் இடம்பெயர்வு
கடந்த ஆண்டில் மட்டும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட விஞ்ஞானிகள் இஸ்ரோவிலிருந்து விலகித் தனியார் நிறுவனங்களில் சேர்ந்துள்ளதாகத் தெரிகிறது. தனியார் துறை வழங்கும் அதிகச் சம்பளம், பங்கு மற்றும் திறமைக்கான நேரடி அங்கீகாரம் ஆகியவையே இதற்கு முக்கியக் காரணங்களாகும்.
இதனைக் கட்டுப்படுத்த, ‘ககன்யான்’ மற்றும் ‘சந்திரயான்’ போன்ற முக்கியத் திட்டங்களில் பணியாற்றும் மூத்த விஞ்ஞானிகள் விலகுவதற்கு அரசு சில கட்டுப்பாடுகளை விதித்துள்ளது.
இருப்பினும், வெளிநாட்டு நிபுணர்களை அதிகச் சம்பளம் கொடுத்து அழைத்து வர முடியாத சூழலில், தனியார் துறைக்குத் தேவையான திறமையான மனிதவளம் இஸ்ரோவில் இருந்துதான் வர முடியும். இத்தகைய மனிதவளப் பற்றாக்குறை தொடர்ந்தால், அது தனியார் துறையின் வளர்ச்சியையும், இஸ்ரோவை ஆராய்ச்சியில் மட்டும் ஈடுபடுத்த நினைக்கும் அரசின் தொலைநோக்குப் பார்வையையும் பாதிக்கக்கூடும்.
அணுசக்தித் துறையிலும் உருவாகும் போட்டி
விண்வெளித் துறையைப் போலவே, சாந்தி சட்டத்தின் மூலம் அணுசக்தி உற்பத்தியிலும் தனியார் துறை காலடி எடுத்து வைக்க அனுமதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால் அணுசக்தித் துறையிலும் திறமையான ஊழியர்களுக்கான தேவை பெருமளவில் அதிகரித்துள்ளது.
நாட்டின் முன்னணி தொழில் குழுமங்கள் பெரிய அளவிலான அணு உலைகளை நிறுவுவதற்குப் பல மாநிலங்களில் இடங்களை ஆய்வு செய்து வருகின்றன.
மகாராஷ்டிராவின் ரத்னகிரியில் 6000 மெகாவாட் அணுமின் நிலையத்தை அமைக்க ஒரு முன்னணி நிறுவனம் திட்டமிட்டுள்ளது. மற்றொரு தொழில் குழுமம் 7.2 ஜிகாவாட் அணுமின் திறனை உருவாக்க திட்டமிட்டுள்ளது.
இந்தத் தனியார் நிறுவனங்கள் தங்களின் மனிதவளத் தேவைகளுக்கு இந்திய அணுமின் கழகம் மற்றும் பாவினி போன்ற பொதுத்துறை நிறுவனங்களையே நம்பியிருக்க வேண்டியிருக்கும்.
முன்பு இந்தியாவில் தனியார் வங்கிகள் மற்றும் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் உருவானபோது பொதுத்துறையிலிருந்து ஊழியர்கள் வெளியேறியது போன்ற ஒரு சூழலே இப்போதும் நிலவுகிறது.
தனியார்மயமாக்கலைச் செயல்படுத்தும்போது, உள்கட்டமைப்புடன் சேர்த்துத் தேவையான மனிதவளத் தேவைகளையும் அரசு முன்னதாகவே மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும். உள்நாட்டு மனிதவளத்தைப் பெறுவதில் உள்ள நடைமுறைச் சிக்கல்களைத் தனியார் துறைக்கு முன்கூட்டியே தெளிவுபடுத்தி, அதற்கு ஏற்ற அவசரக்காலத் திட்டங்களை உருவாக்குவதே இத்துறைகளின் சீரான வளர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும்.
