பல நூற்றாண்டுகளாக, இந்தியத் துணைக்கண்டம் வண்ணங்களுடனான ஆழமான தொடர்பைக் கொண்டிருந்தது. உலகிலேயே முதன்முதலில் வண்ணங்களைப் பரிசோதித்த இடங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். சுமார் 2,500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே துணிகளுக்குச் சாயம் பூசும் கலை இங்கு செழித்திருந்தது. சாயம் பூசப்பட்ட பருத்தித் துணிகள் பண்டைக் கால இந்தியாவில் இருந்து ஏற்றுமதி செய்யப்பட்ட முக்கியப் பொருட்களில் ஒன்றாகும்.
உணவு, பண்டிகைகள், கோவில்கள், பாரம்பரிய ஆடைகள் என இங்கிருந்த வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் வண்ணங்களின் துடிப்பும் செழுமையும் ஒரு மொழியாகவும், வாழ்வின் குறியீடாகவும் இருந்தது. அஜந்தா குகை ஓவியங்கள் போன்ற இரண்டாயிரம் ஆண்டுகாலப் பழமையான கலைப் படைப்புகள், அக்கால மக்களின் துடிப்பான மற்றும் மாறுபட்ட வண்ணத் தேர்வை வெளிப்படுத்துகின்றன. இயற்கையான மூலங்களான பூக்கள், மண், மரப்பட்டைகள் போன்றவற்றில் இருந்து சாயங்கள் தயாரிக்கப்பட்டன.
இன்று, இந்தத் துடிப்பான வர்ணஜாலம் மங்கத் தொடங்கியுள்ளது. ஆடை வடிவமைப்பாளர்கள் முதல் நகர்ப்புறக் கட்டிடக் கலைஞர்கள் வரை, பலரும் பாஸ்டல் வண்ணங்கள், நடுநிலையான வண்ணங்கள் மற்றும் ஒரே வண்ண அமைப்புகளை நோக்கிச் செல்கின்றனர்.
துணிக்கடைகளில் அடிப்படை வண்ணங்கள் மட்டுமே கிடைக்கின்றன. தெருக்களில் வெள்ளை, சாம்பல், கருப்பு போன்ற வண்ணங்களில் கார்கள் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. இந்திய சாலைகளில் சிவப்பு, மஞ்சள் மற்றும் பச்சை நிற வாகனங்களை நீங்கள் அரிதாகவே பார்க்கலாம்.
கட்டிடங்களின் வெளிப்புற அலங்காரங்கள் மட்டுமல்ல, வீடுகளின் உட்புறங்களிலும் கூட, மண் வண்ணங்கள் மற்றும் வெளிர் சாயல்கள் ஒருவிதமான ‘போலி நாகரீகத்தின்’ அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது.
அறை சுவர்கள் முதல் சோஃபாக்கள் வரை, திரைச்சீலைகள் முதல் மேஜை அலங்காரங்கள் வரை, மண் வண்ணங்களும் வெளிர் நிற நிழல்களும் போலியான நுட்பத்தின் அடையாளமாக ஆட்சி செய்கின்றன.
இந்த வண்ண இழப்பிற்கு பல வரலாற்று மற்றும் சமூகப் பொருளாதாரக் காரணங்கள் பங்களிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது:
காலனித்துவத்தின் போது திணிக்கப்பட்ட ஒரு கருத்து இந்த மாற்றத்திற்கு முக்கிய காரணமாக அமைந்தது. அதாவது, நாகரீகமானவர்கள் அடக்கமான, மங்கிய வண்ணங்களை அணிவார்கள் என்றும், பிரகாசமான வண்ணங்கள் “பழமையான” அல்லது “நாகரீகமற்ற” மக்களுக்கானது என்றும் மேலை நாடுகளில் ஒரு கருத்து நிலவியது. நாடு விடுதலை அடைந்த பிறகும், இந்தக் காலனித்துவச் சிந்தனை மேல் வர்க்கத்தினரால் உள்வாங்கப்பட்டது.
இன்றும் கூட, மிகச் சில பிரகாசமான வண்ணங்களை அணிவது கிராமப்புற மக்களுடனோ அல்லது குறிப்பிட்ட சமூகப் பிரிவினருடனோ இணைத்துப் பார்க்கப்படுகிறது. இதனால், நகரமயமாக்கப்பட்ட உயரடுக்கு, தங்களைச் “சீரானவர்களாக” காட்டிக்கொள்ள நடுநிலை வண்ணங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர்.
உலகளாவிய ஃபேஷன் மற்றும் எண்ணங்களின் மாற்றம்
ஆடைகளைத் தையல்காரரிடம் தைத்துக் கொள்ளும் வழக்கம் குறைந்து, பெரிய சில்லறை விற்பனைக் கடைகளில் இருந்து ஆயத்த ஆடைகளை வாங்குவது அதிகரித்துள்ளது. இந்தக் கடைகள் பெரும்பாலும் குறைந்தபட்ச வடிவமைப்புகளையும் நடுநிலை வண்ணங்களையும் கொண்ட ஆடைகளையே விற்கின்றன. இதனால், வாடிக்கையாளர்களின் வண்ணத் தேர்வுகள் கடையில் இருப்பதைக் கொண்டு முன் தீர்மானிக்கப்பட்டு விடுகின்றன.
ஒரு சில ஆசிய நாடுகளின் ஃபேஷன் போக்குகள் உட்பட, உலகளாவிய நவீன ஃபேஷன் போக்குகள் பொதுவாக அடக்கமான மற்றும் வெற்று வண்ணங்களையே முன்னிறுத்துகின்றன.
கட்டிடக்கலையில் ஏற்பட்ட மாற்றம்
கட்டிடங்களிலும் இதே நிலைதான். முன்னர் சுண்ணாம்புச் சாந்து, இயற்கை நிறமிகள் மற்றும் கைவினைத் திறன்களைப் பயன்படுத்தி துல்லியமான வண்ணங்கள் பூசப்பட்டன. ஆனால், இன்று வேகமாக நகரமயமாக்கப்படுவதால், தொழிற்சாலைகளில் தயாரிக்கப்பட்ட, முன்கூட்டியே கலக்கப்பட்ட சாயங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இவை வண்ணத் துடிப்பைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன. மேலும், நடுநிலை வண்ணங்கள் ஆடம்பரம் என்றும், எளிதில் புகை, தூசு ஆகியவற்றை மறைக்கும் ‘பாதுகாப்பான வணிகத் தேர்வு’ என்றும் கருதப்படுகின்றன.
வண்ணங்கள் என்பது இந்தியாவின் அடையாளத்தின் ஒரு அங்கமாக இருந்தபோதிலும், மேற்கத்திய பாணியை கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றும் மனப்பான்மையால், நாடு மெல்ல மெல்ல நிறமிழந்து வருகிறது.
என்றாலும், இந்தக் கலாச்சாரத்தின் துடிப்பு இன்னும் முழுமையாக அணையவில்லை. வடகிழக்கு மாநிலங்களின் பூர்வீக சமூகங்கள், இராஜஸ்தானின் காக்ரா சோலிகள், பஞ்சாபின் புல்காரி வேலைப்பாடுகள், காஷ்மீரத்தின் கம்பளிகள் மற்றும் காஞ்சிபுரம் பட்டுச் சேலைகளின் நுட்பமான வண்ணச் சேர்க்கைகள் என, இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் அதன் உண்மையான வண்ணங்கள் இன்னும் பிரகாசமாகவே இருக்கின்றன.
ஃபேஷன் என்பது ஒரு சுழற்சி என்றாலும், சந்தை மீண்டும் ‘அயல்நாட்டு’ அல்லது ‘விசித்திரமான’ வண்ணங்களைத் தேடத் தொடங்கலாம். ஆனால், சாதாரண மக்களின் அன்றாட வாழ்வில் இந்தத் துடிப்பான வண்ணங்கள் மீண்டும் இயல்பான ஒன்றாக மாறுமா என்பதே முக்கியக் கேள்வியாக உள்ளது. வண்ணமயமான இந்தியாவை மீண்டும் கொண்டாடுவது, காலனித்துவ சிந்தனையில் இருந்து அழகியலை விடுவித்து, இந்த மங்கலான உலகை மீண்டும் வண்ணமயமாக்கும் ஒரு பண்பாட்டுக் கூற்றாக அமையலாம்.
