புது டெல்லியின் பிரேம் நகரில் நடந்த சமீபத்திய சம்பவம், செல்லப்பிராணிகள் மற்றும் அவற்றின் உரிமையாளர்கள் குறித்த விவாதத்தை மீண்டும் எழுப்பியுள்ளது. அண்டை வீட்டின் பிட்புல் நாய் ஒன்று ஆறு வயது சிறுவனைத் தாக்கி, அவனது ஒரு காதைக் கடித்துத் துண்டாக்கியது. இது நாடு முழுவதும் அதிர்ச்சியையும், நாய்த் தாக்குதல்களுக்கு யாருக்குப் பொறுப்பு என்ற கேள்வியையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.
அதிகரிக்கும் தாக்குதல்களும், அரசின் தடையும்
இந்தியாவில் செல்லப் பிராணிகளால் ஏற்படும் நாய் கடி வழக்குகளின் எண்ணிக்கை கவலை அளிக்கிறது. தேசிய நோய் கட்டுப்பாடு மையத்தின் தகவல்படி, 2024-ஆம் ஆண்டில் 37 லட்சம் நாய் கடி வழக்குகள் பதிவாகியுள்ளன. இதில் நான்கில் ஒரு பகுதி செல்லப் பிராணிகளால் ஏற்பட்டவை.
இந்தச் சூழலில், மத்திய அரசு கடந்த 2024 மார்ச் மாதம் பிட்புல், ரோட்வீலர் உட்பட 24 ஆக்ரோஷமான நாய் இனங்களை செல்லப் பிராணியாக வளர்க்க தடை விதித்தது. ஆனால், கர்நாடக உயர் நீதிமன்றம் இந்தத் தடைக்குத் தற்காலிகமாகத் தடை விதித்துள்ளதால், இந்த விவாதம் தொடர்கிறது.
இனமா? வளர்ப்பா? அறிவியல் சொல்வது என்ன?
நாயின் ஆக்ரோஷத்தை அதன் இனத்தின் மீது மட்டும் பழி சுமத்துவது சரியான தீர்வா என்ற கேள்வி எழுகிறது. அறிவியல் ஆய்வுகளின்படி, ஒரு நாயின் நடத்தையில் (ஆக்ரோஷம், பயம், நட்பு) வெறும் 9% முதல் 25% வரை மட்டுமே அதன் இனம் காரணமாக உள்ளது.
மீதமுள்ள 75% முதல் 91% வரையிலான நடத்தை, நாய்க்குட்டி பருவத்தில் அளிக்கப்பட்ட முறையான பயிற்சி, சமூகமயமாக்கல் மற்றும் உரிமையாளரின் பராமரிப்பு ஆகியவற்றைப் பொறுத்தே அமைகிறது என்று ஆய்வுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. தடை செய்யப்பட்ட இனங்கள் மட்டுமல்லாமல், சிஹுவாஹுவாஸ் போன்ற அமைதியான இனங்களும் கூட உரிய பயிற்சி இல்லாவிட்டால் ஆக்ரோஷமாக மாற வாய்ப்புள்ளது.
100% பொறுப்பு உரிமையாளருக்கே
எந்தவொரு விபத்துக்கும் 100% பொறுப்பு உரிமையாளரையே சாரும். பிட்புல், ரோட்வீலர் போன்ற வலிமையான இனங்களை ‘அனுபவமுள்ளவர்கள்தான்’ வளர்க்க வேண்டும். ஆனால், இந்த நாய்களை வைத்திருக்கும் பலர் தங்கள் ‘வீரம்’ அல்லது ‘ஆதிக்கப் பிம்பத்தை’ நிலைநிறுத்த விரும்புவதாகவும், நாய்க்குப் பயிற்சி அளிப்பதில் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை என்றும் நிபுணர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
டெல்லியில் தாக்குதல் நடத்திய நாயின் உரிமையாளர், கொலை முயற்சி வழக்கில் ஏற்கனவே சிறையில் இருப்பது, இத்தகைய உரிமையாளர் விவரங்களை உறுதிப்படுத்துகிறது.
இந்தியாவில் செல்லப் பிராணிச் சட்டங்கள் நடைமுறையில் சரியாக அமல்படுத்தப்படுவதில்லை என்பதே மிகவும் கவலையளிக்கும் உண்மை.
செல்லப் பிராணி உரிமம் கட்டாயம் என்ற விதி இருந்தும், பெரும்பாலான நகரங்களில் அதிகாரிகள் உரிமச் சோதனைகளை நடத்துவதில்லை.
நாய்கள் கடித்தால், விலங்குகள் மீதான கொடுமை தடுப்புச் சட்டம், 1960-இன் கீழ், உரிமையாளருக்குச் சிறைத் தண்டனை மற்றும் அபராதம் விதிக்க வழி உண்டு. ஆனால், இந்தச் சட்டம் நடைமுறையில் அரிதாகவே செயல்படுத்தப்படுகிறது.
உதாரணமாக, லக்னோவில் 82 வயது மூதாட்டியை அவரது மகனின் பிட்புல் கடித்துக் கொன்ற சம்பவத்தில் கூட, தாக்குதல் நடத்திய நாய் சில நாட்களுக்குப் பிறகு உரிமையாளரிடமே திரும்ப ஒப்படைக்கப்பட்டது. இது அதிகாரிகளின் அலட்சியப் போக்கையே காட்டுகிறது.
நாய்த் தாக்குதல்களுக்குத் தீர்வு இனங்களைத் தடை செய்வதில் இல்லை; மாறாக, உரிமையாளர்களின் பொறுப்புணர்வையும், சட்டத்தை அமல்படுத்துவதில் அதிகாரிகளின் உறுதியையும் மேம்படுத்துவதில்தான் உள்ளது.